เกี่ยวกับเกมนี้

การเดทนั้นยากลำบาก ทุกคนต่างก็โหดร้ายต่อกันและกัน

แต่ไม่ใช่ W.A.I.F.U.

เธอใจดี อ่อนโยน และทุกคนต้องการเธอ

ต่อสู้กับ Mutant Romeos คนอื่นๆ ขณะพาสาวพิเศษของคุณไปเดท!

ฟีเจอร์เด่น:

ระบบผู้เล่นหลายคนแบบออนไลน์

ระบบผู้เล่นหลายคนแบบแบ่งหน้าจอ (Splitscreen)

ปรับแต่งรูปภาพบนหมอนข้างได้ตามใจชอบ

สถานที่ออกเดตสุดหลอน 5 แห่ง

ออกแบบหมอนข้างในสไตล์ของคุณเองได้เลย <3

กระรอกถูกเลือกเพราะความหมกมุ่นของพวกมัน โปรแกรมของพวกมันรักษาสัญชาตญาณของธรรมชาติในการสะสมแหล่งอาหารและความปลอดภัย การสะสมสิ่งของเพื่อความสะดวกสบาย คณะกรรมการสหรัฐเห็นพ้องต้องกันเป็นเอกฉันท์ว่าการใช้พวกมันเป็นอวตารที่ถูกกำหนดนั้นสมเหตุสมผล โดยคิดว่ามันเป็นการลดทอนคุณค่าที่พึงปรารถนาสำหรับประชากรผู้บริโภคในอนาคต และในช่วงเวลาหนึ่ง ผู้คนก็หลงใหลในความผิดพลาดครั้งใหม่ของจักรพรรดิ

แต่ทุกอย่างเปลี่ยนไปเมื่อ W.A.I.F.U. ถือกำเนิดขึ้น มันคือผ้าโพกศีรษะที่ทำจากฝ้ายสังเคราะห์ผสมฮอร์โมน ห่อหุ้มอย่างประณีตด้วยภาพอุดมคติที่พิมพ์ขึ้นเองจากสีย้อมหายาก มันคือผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบ และเป็นฝันร้ายที่เลวร้ายที่สุดของมนุษย์

ความผิดพลาดทางเทคโนโลยีที่ตั้งใจจะมอบความสะดวกสบาย ในขณะเดียวกันก็สร้างวิธีการสอดแนมทางอารมณ์ที่เป็นส่วนตัวที่สุด มันกลับจุดประกายการแข่งขันเพื่อการเอาตัวรอดอย่างดุเดือดอีกครั้ง ในที่ที่ก่อนหน้านี้มีเพียงกลิ่นอายของการสืบพันธุ์ของโปรโตซัวอยู่ไกลๆ

สิ่งที่ตามมาคือความโกลาหลอย่างที่สุด การพลิกผันอย่างสิ้นเชิง การกลับตาลปัตรของระเบียบที่ไร้ความรู้สึก บังคับให้ผู้ที่ไม่ใส่ใจทำตามสัญชาตญาณของตนเองหลังจากการสกัดครั้งใหญ่ (สมองส่วนหน้าถูกห้ามในชุดคำสั่งที่ก้าวหน้า เริ่มต้นด้วยการเจาะสมองก่อนคลอดโดยใช้โลหะที่เป็นพิษต่อระบบประสาท ตามมาด้วยความบกพร่องทางพัฒนาการที่ได้รับการรับรอง ซึ่งทั้งหมดถูกขายเป็นเครื่องประดับที่สวยงามซึ่งจำเป็นต่อการไต่เต้าในสายอาชีพ) พวกเขาต่อสู้กันเองเหมือนสุนัขล่าเนื้อ กัดกัดกัน ดิ้นรน เป็นปฏิกิริยาที่ไม่รู้ตัว จนกระทั่งการแทรกแซงโดย Armistice (องค์กรไม่แสวงหาผลกำไรทางทหารระหว่างประเทศที่ควบรวมกิจการของ AIPAC และ Gamestop)

กลุ่มนี้ก่อตั้งขึ้นเพื่อตอบสนองความต้องการในการปฏิรูปผลประโยชน์สาธารณะโดยไม่ต้องมีการแทรกแซงจากรัฐบาลอย่างโจ่งแจ้ง (“รายงานนำไปสู่เอกสาร เอกสารนำไปสู่ข่าวมรณกรรม” “และยาบาร์บิทูเรตอีกมากมาย” - เสียงของซีอีโอร่วมและประธานร่วมชาวอิสราเอลที่บันทึกไว้ใน The Zipped Files) กลุ่มนี้ประกอบด้วยบุตรสาวของสภาผู้มั่งคั่ง (รุ่นที่ 2 สันนิษฐานได้ แม้ว่าเชื้อสายและภาพลักษณ์สาธารณะของพวกเธอยังคงเป็นหัวข้อถกเถียงอยู่เบื้องหลังม่านควันของการรณรงค์ใส่ร้ายป้ายสีที่เจาะจงอย่างน่าสงสัยซึ่งยังคงดำเนินต่อไปจนถึงทุกวันนี้) กลุ่มนี้มุ่งมั่นที่จะเปลี่ยนเส้นทางการชี้นำที่ผิดพลาดทางวิวัฒนาการที่พวกเธอเองได้ริเริ่มไว้ใน The Last Generation ด้วยการรณรงค์ที่แพร่หลายและบิดเบือนของพวกเธอเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา

ด้วยความหวังที่จะยุติการนองเลือดที่ไม่สิ้นสุด จึงมีการฉีดรหัสเข้าไปในเครือข่ายผ่านทางลำคอของพวกมัน (ซึ่งในตลาดต่างประเทศเรียกว่า ‘Lovebites’ และจำหน่ายในรูปแบบการสมัครสมาชิกผ่านแพลตฟอร์มการศึกษาก่อนวัยอันควรของรัฐบาลเอกชน) โดยที่ประชาชนส่วนใหญ่ไม่รู้ตัว รหัสที่บรรจุอยู่ภายในจะเปลี่ยนแปลงส่วนขยาย (EX-Tensions) หรือแขนขาของพวกมัน เปลี่ยนส่วนประกอบของสายพันธุ์พวกมันไปเป็นส่วนประกอบของแมลง การตั้งชื่อ “วิธีการแก้ปัญหา” นี้ ตามที่ขายให้กับรัฐบาลในขณะนั้น (ก่อนยุคของผู้นำลัทธิดักแด้) สื่อว่าเป็นมาตรการป้องกัน เพื่อหยุดยั้ง “เส้นทางสู่การหลอมรวมอย่างเงียบๆ” (ตามคำพูดของประธานหญิง) ซึ่งจะกำจัดความสามารถในการแสดงปฏิกิริยาอย่างมีสติเมื่อถูกทำให้ต่อสู้กันเอง อย่างไรก็ตาม ดังที่พิสูจน์ได้ในเวลาต่อมา สิ่งที่เกิดขึ้นจริงก็คือ นำไปสู่การวิวัฒนาการที่บิดเบี้ยวและเสื่อมโทรมจนนำไปสู่ความตาย

แทนที่จะใช้กำลังทางกายภาพ การข่มขู่ หรือการใช้กำลังแบบในอดีต ประชากรที่เต็มไปด้วยพรีออนจากอาหารปนเปื้อนและความผิดปกติทางเคมีในสมองจากสารควบคุมที่ถูกบังคับใช้ กลับพบวิธีการต่อสู้แบบไม่ใกล้ชิดทางเพศ ซึ่งที่มาของวิธีการนี้เป็นหัวข้อถกเถียงกันมาหลายทศวรรษ บางคนเชื่อว่าชุดรหัสนี้มาจากการก่อกบฏของแฮกเกอร์ ในขณะที่บางคนเชื่อว่าเป็นเพียงส่วนขยายตามธรรมชาติของกฎแห่งธรรมชาติ (“ต้นกล้าพบรอยแตกในคอนกรีต” - ตรงตามที่กล่าวไว้ในคำทำนายเรื่องอวัยวะเพศของกลุ่มสตรีศักดิ์สิทธิ์อย่างน่าขัน)

เฉกเช่นเดียวกับที่ความร้อนย่อมไหลเข้าหาความเย็นตามธรรมชาติเพื่อมุ่งสู่จุดสมดุล พลังงานที่อัดแน่นสะสมอยู่ภายใน—หรือที่เหล่า "ภคินี" (Sisterhood) ขนานนามว่า "โครโมโซม Y สกปรก"—ก็ได้ค้นพบช่องทางระบายออกผ่านวิชาดัดแปลงรหัสจิต (Psychokinetic Code-bending) พวกเขาฟาดฟันทำลายสมองของกันและกันอย่างบ้าคลั่งโดยมิต้องสัมผัสกาย หากแต่ใช้เพียงเศษซากวัตถุอันไร้สาระที่ล่องลอยอยู่รอบตัว—ขยะมูลฝอยจากกรงขังอันโสโครกคับแคบของตน—ซึ่งถูกหยิบฉวยขึ้นมาด้วยพลังแห่งจิตเพียงอย่างเดียว... เพียงลำพัง... เพียงลำพัง... ท่านแม่เคยบอกเสมอว่า ท้ายที่สุดแล้วพวกเราจะต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว...