Planowana data wydania: 1. kwartał 2027

O tej grze

Jesień 1999

Polska jest w NATO od siedmiu miesięcy. Artykuł 5 Traktatu Północnoatlantyckiego stanowi, że zbrojna napaść na jednego z sojuszników jest napaścią na wszystkich. Sojusz nigdy jeszcze nie musiał się na niego powoływać. Tymczasem poza flagą niewiele się zmieniło. Sprzęt, procedury i nawyki dowodzenia wciąż pochodzą z dawnego układu. W Moskwie nie wszystkim się to podoba.

Jesteś polskim oficerem. Twoja jednostka bierze udział w ćwiczeniach w pobliżu wschodniej granicy kraju. Przyjechali obserwatorzy NATO, którzy mają ocenić jej gotowość. Kampania rozgrywa się dzień po dniu, przez całą jesień. Każdy dzień kończy się sporządzonym przez ciebie raportem. To, co zrobisz i co zapiszesz, będzie miało znaczenie następnego dnia.

Dowodzenie

Nie widzisz pola walki. Twoje pododdziały działają kilka kilometrów od stanowiska dowodzenia, poza zasięgiem wzroku. O tym, co się z nimi dzieje, dowiadujesz się z meldunków przekazywanych przez radio. Radiotelefonista zapisuje, kto się zgłosił, kiedy, skąd i co zaobserwował. Na tej podstawie musisz sam ocenić sytuację i zdecydować, co robić dalej.

Rozkazy wydajesz na mapie. Przeciągasz znak wywoławczy pododdziału na wybrane miejsce, wskazujesz rozkaz, a następnie zapisujesz go na kartce. Możesz wyznaczyć dokładną godzinę jego wykonania albo uzależnić je od pierwszego kontaktu z przeciwnikiem. Gotową kartkę przekazujesz radiotelefoniście, który nadaje rozkazy kolejno do poszczególnych radiostacji. Pilne wiadomości mają pierwszeństwo. Nie na każde wywołanie ktoś odpowie. A czas nie czeka.

Sam tworzysz obraz sytuacji

Na stole leży prawdziwa mapa topograficzna w skali 1:25 000. To ty nanosisz na nią informacje: pozycje własnych wojsk i przeciwnika, linie, strzałki oraz godziny zaobserwowanych zdarzeń. Współrzędne z meldunku pozwalają ci odnaleźć właściwe miejsce na mapie. Linijka, kątomierz i szablon zasięgów pomagają obliczać odległości oraz ocenić, co z danego stanowiska można zobaczyć i ostrzelać w rzeczywistym terenie.

Sytuacja w terenie zmienia się niezależnie od tego, co wiesz. Musisz więc na bieżąco uzupełniać mapę i dbać o to, by jak najwierniej odzwierciedlała rzeczywistość. Na niższych poziomach trudności sztab nanosi za ciebie pozycje zgłoszone przez pododdziały. Na najwyższym musisz zrobić to sam.

Bitwa poza twoim wzrokiem

Kilka kilometrów od twojego stołu toczy się prawdziwa walka. Każdy pluton, każdy pojazd i każdy patrol przeciwnika są symulowane w czasie rzeczywistym. Jednostki poruszają się w rzeczywistym terenie i widzą tylko to, na co pozwalają ukształtowanie terenu, oświetlenie i pogoda. Prowadzą ogień, ponoszą straty, zrywają kontakt z przeciwnikiem, a gdy nie otrzymują rozkazów, same podejmują decyzje, w tym o opuszczeniu pojazdów.

Przeciwnik działa na tych samych zasadach. Ma własny, niepełny obraz sytuacji i musi podejmować decyzje na podstawie tego, co sam zdołał zaobserwować. Żaden meldunek twoich pododdziałów nie jest przygotowany specjalnie dla ciebie. Żołnierze przekazują to, co rzeczywiście zobaczyli, kiedy mają na to czas i mogą bezpiecznie nadać wiadomość.

Bitwa toczy się dalej, niezależnie od tego, czy akurat patrzysz na mapę.

Wojsko Polskie w 1999 roku

Niemal połowę żołnierzy zawodowych stanowili oficerowie, a dwie trzecie z nich miało stopień majora lub wyższy. Na pierwszy regulamin walki opracowany zgodnie ze standardami NATO trzeba było czekać jeszcze siedem lat. Radiostacje, formularze i sposób pracy sztabu odtworzono na podstawie źródeł historycznych. Polska jest prawdziwa. To, co przyniesie ta jesień, już nie.