Planowana data wydania: Nie ogłoszono

O tej grze

Pamiętacie podwórkową ciuciubabkę?

Jednemu zawiązuje się oczy, reszta z piskiem rozbiega się na wszystkie strony, a dalej o wszystkim decyduje słuch, bezczelność i umiejętność siedzenia cicho. Dokładnie to samo — tylko że teraz nie trzeba czekać na lato i zwoływać wszystkich pod trzepak. Wystarczy wolny wieczór i paczka do ośmiu osób.

CIUCIUBABCE ZOSTAJE CIEMNOŚĆ

Parę metrów niewyraźnych kształtów przed sobą — i tyle, dalej głucha czerń. Zostaje słuchać. Ktoś tupie, ktoś nie wytrzymał i zachichotał do mikrofonu, ktoś w panice zawadził po drodze o coś ciężkiego. Im bliżej, tym głośniej — i już skradacie się na dźwięk, a dźwięk, cholera, ciągle ucieka gdzie indziej. Głosy znajomych słychać naprawdę: szept zza ściany brzmi dokładnie zza ściany, a histeryczny śmiech z dalekiego kąta — z dalekiego kąta. Milczeć, swoją drogą, prawie nikt nie umie. Na tym zwykle wszystko się sypie.

CHOWANIE SIĘ TO OSOBNA SZTUKA

Można zamrzeć w kącie i nie oddychać. Można latać po mapie, aż ciuciubabce puszczą nerwy. A można wziąć coś cięższego i rzucić w nią: zanim się pozbiera, was już dawno tam nie ma. Niektóre rzeczy, nawiasem mówiąc, działają naprawdę — bębny na przykład albo gitara. Czy warto urządzać koncert, kiedy szukają was po słuchu, to pytanie filozoficzne, ale ktoś na pewno spróbuje.

WASZA GRA — WASZE PRAWA

Zasady, tak jak na podwórku, ustalacie sami. Chcecie — ciuciubabka ledwo się wlecze i nie widzi dalej niż na wyciągnięcie ręki, i wtedy każdy szelest staje się wyrokiem. Chcecie — pędzi jak oparzona i wszystko zamienia się w jeden wielki wrzask, bieganinę i kompletny chaos. Można zmienić i samą grę: tak, żeby złapani przechodzili na jej stronę i pod koniec za ostatnim gnał już cały tłum, albo tak, żeby w ciemności znaleźli się wszyscy naraz.

MOI NAJLEPSI PRZYJACIELE!!

Najlepiej gra się ze starymi znajomymi — z tymi, którzy będą wrzeszczeć do mikrofonu, zwalać winę jeden na drugiego i przysięgać, że „on przecież przed chwilą tu stał”.