Planowana data wydania: Nie ogłoszono

O tej grze

Jest rok 2076. Po upadku ludzkość odbudowała się w jednym mieście — Nova Europa — a w jego sercu wzniosła Iglicę: monument wysoki na dwa kilometry, należący do Soteria Global, korporacji, która pomogła ocalić świat znad przepaści. W środku wszystko jest spokojne, uporządkowane, zadbane. Powinno Cię uspokajać. Nie uspokaja.

Rzeczywistość w Iglicy nie jest stała. Przełączaj się między dwiema wersjami tego samego świata — gładką powierzchnią, którą wszyscy mają widzieć, i warstwą Dither pod spodem. Przejścia, ścieżki i sekrety obecne w jednej wersji znikają w drugiej. Opanowanie tego, kiedy i jak się przełączyć, to klucz do poruszania się po Iglicy — i do zobaczenia tego, co chce przed Tobą ukryć.

Dwuwymiarowa metroidvania w ręcznie tworzonym pixel arcie, w której walka jest tylko jednym z elementów świata, nie jego osią. Zapuszczasz się w zamknięte sektory Iglicy i miejsca, do których nikt nie ma wstępu, zbierasz informacje, rozwiązujesz zagadki i prowadzisz własne śledztwo. Każdy trop przybliża Cię do tego, kim jesteś — i do prawdy, którą to miejsce skrywa przed wszystkimi.

Obudziłeś się z dziurą w miejscu, gdzie była Twoja tożsamość — nie straciłeś umiejętności, ale to, kim byłeś. Twoja przeszłość jest gdzieś w Iglicy, rozbita na fragmenty, zatopiona w szumie danych. Wypytuj mieszkańców, czytaj ślady, składaj prawdę z kawałków, których inni nawet by nie zauważyli. Iglica zabrała Ci tożsamość. Iglica jest też miejscem, gdzie ją odzyskasz.

Twoja postać rozwija się przez całą grę — moduły zdobywasz stopniowo, więc nie masz od razu wszystkiego. Wpinasz je w ograniczoną siatkę slotów, a ponieważ modułów jest więcej niż miejsc, w każdej chwili dobierasz zestaw pod sytuację: tryby broni Zeus, tarczę, moduły wyższych tierów. To nie roguelike — niczego nie tracisz, sam decydujesz, czego użyć.

Im więcej odkrywasz, tym uważniej Iglica Cię obserwuje — i tym mocniej się zaciska. Znajome korytarze przestają być bezpieczne. Walka nie jest nagrodą, lecz ceną: sięgasz po broń, bo nie zostawiono Ci wyboru.

Oświadczenie w sprawie treści generowanych przez SI

Producenci opisują, jak ich gra korzysta z treści generowanych przez SI, w następujący sposób:

Dither Paradox to gra tworzona i reżyserowana przez Michała Kitę. Docelowy pixel art, animacja i oprawa wizualna gry powstają ręcznie, a wszystkie decyzje artystyczne i twórcze podejmują ludzie.
Generatywnej AI używamy jako narzędzia produkcyjnego, które wspiera tę pracę, ale jej nie zastępuje. W warstwie graficznej AI bywa wykorzystywane na etapie koncepcji i iteracji - do poszukiwania pomysłów i wariantów - natomiast finalne assety graficzne, które trafiają do gry, są wykonywane ręcznie. AI pomaga również w tworzeniu muzyki i warstwy głosowej (voiceover), które następnie zespół dobiera, edytuje i zatwierdza, a także przy części materiałów promocyjnych.
AI pozwala nam osiągnąć wyższą jakość wykończenia w krótszym czasie, ale autorstwo, kierownictwo artystyczne i ostateczna odpowiedzialność za wszystko, co gracz widzi i słyszy, pozostają po stronie ludzi tworzących grę.