Over dit spel

Where We Used to Play is een psychologische horrorgame in de eerste persoon die zich afspeelt in een huis dat normaal lijkt… maar dat niet is.

Verken steeds opnieuw dezelfde omgeving, observeer elke kamer zorgvuldig en bepaal of er iets is veranderd.
Als je een afwijking ontdekt, moet je terugkeren naar de donkere kamer aan het begin.
Als alles hetzelfde lijkt, ga dan verder richting de donkere kamer aan het einde.

Elke beslissing telt.

Tijdens de cycli reageert het spel op je juiste en verkeerde keuzes en leidt het je geleidelijk naar een van de drie verschillende eindes.
Een goed einde, een slecht einde of een gemengd einde, afhankelijk van hoe je omgaat met de herinneringen die het huis aan je probeert te tonen.

Er zijn geen jumpscares.

De angst ontstaat uit de sfeer, de stilte en het gevoel dat iets je observeert op het moment dat je besluit niet te kijken.

Interactie met de omgeving onthult fragmenten van een verhaal dat op een omgevingsgerichte manier wordt verteld via teksten en dialogen.
Alledaagse voorwerpen, kamers en kleine details verbergen herinneringen aan een vergeten jeugd en aan iets dat nog steeds wacht om herinnerd te worden.

Als je te lang geen interactie hebt met de omgeving, kan het huis op onverwachte manieren reageren.

Kenmerken

• Psychologische horror zonder jumpscares

• Observatie- en afwijkingsdetectiemechanieken

• Verhalende ervaring verteld via de omgeving

• Interacties met objecten en omgevingsdialogen

• Meerdere eindes op basis van je keuzes

• Retro-esthetiek

Onthoud… sommige dingen bestaan alleen zolang iemand ze herinnert.

Beschrijving inhoud voor volwassenen

De ontwikkelaars omschrijven de inhoud als volgt:

This game contains psychological horror elements, including unsettling atmosphere, dark environments, and emotionally intense themes related to memory and nostalgia. There are no jumpscares, graphic violence, sexual content, or explicit imagery.