Pixelartowy retro roguelite inspirowany odrobinę serią Dark Souls. Podróż do lat 90-tych - a może i wcześniejszych - grania w tytuły pokroju Moonstone. Bywa trudna, ale uczciwa.

Decydujemy o tym, kto przejdzie dalej, a kogo uznamy za potencjalnego zombie. Przypomina rozgrywką Paper, Please!, ale brakuje tu głębi wspomnianego tytułu i tragicznych konsekwencji wyborów.

Postmodernistyczne ujęcie mitologii greckiej w formie roguelite z lekką nutą symulatora randkowania i aranżacji przestrzeni. Narracja dźwiękiem na wirtuozerskim poziomie. Najlepsze w co grałem w 2025!

Czwarta wariacja na temat gry planszowej z elementami RPG: Hero Quest. Nadal dość wiernie odwzorowuje oryginał, a przy okazji wzbogaca go o dodatkowe postacie. Szkoda że trochę droga przy długości.

Granie na automacie spotyka RPG roguelike w klimacie weird fantasy. Dość losowa rozgrywka, ale z możliwością wdrożenia trochę taktycznych rozwiązań ku naszemu zwycięstwu. Stosunkowo krótka, ale dobra.

Piąta część opowieści ze świata marzeń tym razem w epizodzie plażowym. Humor, kilka małych gier oraz całkiem spora ilość pozornie ukrytej głębi fabularnej i emocjonalnej. Fani serii docenią, bo dobre.

Daleki kuzyn Hadesa, może odrobinę uboższy. Warstwa fabularna czy postacie dużo mniej rozbudowane. Nadrabia za to towarzyskością, bo można grać nawet we cztery osoby. Przyjemnie gra się także samemu.

Gra o snach, będąca niejako częścią poprzedniej trylogii, choć opowiadająca niezależną historię o poszukiwaniu zaginionego brata... w krainach snów. Przygodówka z elementami taktycznego RPG, ciekawe.

Wcielamy się w Robocopa i twardo walczymy z przestępczością w dystopijnym Starym Detroit. Solidnie oddaje klimat filmów. Sporo możliwości prowadzenia walki i elementy RPG. Fabularnie daje radę.

Retro-klasyk, który wprowadził kilka unikalnych rozwiązań dla FPS zanim pojawiły się choćby w Quake! Dodatkowo fani Star Wars mogą się cieszyć całkiem niezłą fabułą. Nadal: czuć wiek gry, jakby co.